ΣΥΝ∆ΙΚΑΤΟ Ι∆ΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ Ν.ΠΙΕΡΙΑΣ “Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ” (ΣΙΥΝΠ)

  Ξανά λαός.. Χιλιάδες λαού στα απεργιακά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας και όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας στα απεργιακά συλλαλητήρια για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών, για να μη θυσιάζεται η ζωή μας για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Η μαζική συμμετοχή στην απεργία και στα συγκλονιστικά απεργιακά συλλαλητήρια ξεπέρασε κάθε εμπόδιο που έβαλε η εργοδοσία και η κυβέρνηση της ΝΔ, που έκαναν ότι είναι δυνατόν για να επικρατήσει σιωπή, συνεπικουρούμενοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που επιχείρησαν όλες αυτές τις ημέρες να θάψουν τις κινητοποιήσεις. Σήμερα, ο λαός και η νεολαία, οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους, μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων, το σύλλογό τους, με τα συνθήματα και τα πανό τους, ύψωσαν το τεράστιο ανάστημά τους, κάνοντας πράξη την υπόσχεσή τους ότι το έγκλημα των Τεμπών δεν θα συγκαλυφθεί, ότι θα συνεχίσουν να είναι η φωνή όλων των νεκρών, όλων των παιδιών. Αναδείχτηκε...

  Συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε ολόκληρο τον λαό. Λίγες μέρες μετά, στις 23 Μάρτη, ξεκινά η κύρια δίκη. Τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε και δεν θα συνηθίσουμε το έγκλημα. Άλλωστε και πριν και μετά το κρατικό εργοδοτικό έγκλημα στα Τέμπη τα εγκλήματα είναι πολλά Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Οι χώροι δουλειάς, οι γειτονιές, οι μαζικές μεταφορές και οι συγκοινωνίες έχουν μετατραπεί σε μία «απέραντη κοιλάδα των Τεμπών». Δεν είναι «της μοίρας γραφτό» δύο τρένα να κινούνται στις ίδιες ράγες για 12 ολόκληρα λεπτά και να συγκρούονται. Μόνο το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα. Πρόκειται για έναν ακήρυχτο πόλεμο απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό. Πόλεμος που διεξάγεται από την εγκληματική πολιτική του κέρδους. Εγκληματική πολιτική που κόστισε τη ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκ...

                       Για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στο ύψος των αναγκών μας Για να επιστρέφουμε ζωντανοί από τη δουλειά Συνάδελφοι, ζούμε σε μια περίοδο που δεν χωράει πια καμία αυταπάτη, κανένας εφησυχασμός. Το “δεν ξέρω, δεν ασχολούμαι” μόνο σε βάρος μας λειτουργεί. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε έναν κόσμο που φλέγεται από σφαγές και επεμβάσεις. Την ώρα που η χώρα μας μπλέκεται όλο και πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε το μήνα, δουλεύουμε εξαντλητικά ωράρια ή κάνουμε δύο δουλειές. Οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ για την πολεμική προετοιμασία και αυτό προϋποθέτει φτηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό, εργαζόμενους έξω από τα Συνδικάτα, νεκρική σιγή στους χώρους δουλειάς. Οι εργοδότες θέλουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με την οργανωμένη πάλη και τη συλλογική διεκδίκηση για να μπορούνε ανενόχλητοι να θέτουν τους δικούς τους όρους, χωρίς να λογα...